SOWA OPAC : Mosińska Biblioteka Publiczna

Książka

W koszyku

oceń

Literatura i socjalizm / red. Katarzyna Chmielewska, Dorota Krawczyńska, Grzegorz Wołowiec. - Warszawa : Instytut Badań Literackich PAN, 2012. - 262 s. ; 21 cm.

(KOMUNIZM : IDEE - DYSKURSY - PRAKTYKI)

Autor

Chmielewska Katarzyna. Red. Krawczyńska Dorota. Red. Wołowiec Grzegorz. Red.

Forma i typ

Książki

Temat

Literatura polska Literatura

Brak równowagi, na który pośrednio zwrócił uwagę Wałęsa, jest od lat stałym elementem polskiego życia kulturalnego i publicznego w ogólności, jednym z tych czynników, które określają stosunek do historii w jej różnych postaciach, oddziałując także na historię literatury. Najogólniej chodzi o to, co określić można jako formowanie czy budowanie tradycji lub É inaczej É wypracowywanie kanonu. Mamy do czynienia wszakże nie ze wzmacnianiem lewej nogi, ale z systematycznymi i nieprzerwanymi wysiłkami, zmierzającymi ku temu, by ją osłabić lub wręcz É w przypadkach bardziej radykalnych É amputować. Tego rodzaju cel zarówno w sferze ideowej, jak obyczajowej i kulturalnej, stawiają sobie różne ugrupowania mniej lub bardziej konserwatywne. Myślę tu także o tym, co przez radykalnych konserwatystów proklamowane zostało pod nazwą äpolityki historycznejö. Kontynuujmy Wałęsowską metaforę: w przypadku lewej nogi mamy do czynienia z atrofią, czyli zanikiem mięśni, w przypadku prawej z elephantiasis, czyli przerostem tkanki. (z tekstu Michała Głowińskiego)

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Filia Krosinko

O dostępność zapytaj w placówce: sygn. 82 [lok. Krosinko Wypożyczalnia] (1 egz.)

Strefa uwag:

Adnotacja wyjaśniająca lub analiza wskazująca

Streszczenie: Brak równowagi, na który pośrednio zwrócił uwagę Wałęsa, jest od lat stałym elementem polskiego życia kulturalnego i publicznego w ogólności, jednym z tych czynników, które określają stosunek do historii w jej różnych postaciach, oddziałując także na historię literatury. Najogólniej chodzi o to, co określić można jako formowanie czy budowanie tradycji lub É inaczej É wypracowywanie kanonu. Mamy do czynienia wszakże nie ze wzmacnianiem lewej nogi, ale z systematycznymi i nieprzerwanymi wysiłkami, zmierzającymi ku temu, by ją osłabić lub wręcz É w przypadkach bardziej radykalnych É amputować. Tego rodzaju cel zarówno w sferze ideowej, jak obyczajowej i kulturalnej, stawiają sobie różne ugrupowania mniej lub bardziej konserwatywne. Myślę tu także o tym, co przez radykalnych konserwatystów proklamowane zostało pod nazwą äpolityki historycznejö. Kontynuujmy Wałęsowską metaforę: w przypadku lewej nogi mamy do czynienia z atrofią, czyli zanikiem mięśni, w przypadku prawej z elephantiasis, czyli przerostem tkanki. (z tekstu Michała Głowińskiego)