Ziemia! Ziemia!... : wspomnienia

Książka

W koszyku

oceń

Ziemia! Ziemia!... : wspomnienia / Sandor Marai ; tł.z węgier. Teresa Worowska. - Warszawa : CZYTELNIK, 2005. - 480 s. ; 15 cm.

(NIKE)

Autor

Marai Sandor. Autor Worowska Teresa. Tł.

Forma i typ

Książki

Temat

Powieść węgierska

Eseistyczna powieść Ziemia! Ziemia!..., którą Márai napisał na emigracji w Salerno, pomyślana została jako trzecia część opublikowanych w 1934 roku Wyznań patrycjusza. Materiał faktograficzny i refleksyjny książki obejmuje czas od grudnia 1944 r. do momentu ostatecznego opuszczenia Węgier (w 1948 r.) przez pisarza i jego rodzinę. Podobnie jak w "Wyznaniach patrycjusza", i tutaj Marai podejmuje przede wszystkim próbę intelektualnego podsumowania zdarzeń. Od początku wojny przekonany o ogromnej wadze przemian, jakie nieuchronnie czekają jego ojczyznę, w pierwszych latach powojennych staje się bacznym tych przemian obserwatorem. I stara się sprostać podstawowemu w jego mniemaniu zadaniu intelektualisty: wypracować wiarygodne, niestronnicze sądy o wszystkim, co się wokół dzieje, i sformułować własne odpowiedzi na stawiane przez epokę pytania. Jednym z nich jest dramatyczne i jakże osobiste w przypadku Maraiego pytanie o sens emigracji

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Filia Krosinko

O dostępność zapytaj w placówce: sygn. 82-3 [lok. Krosinko Wypożyczalnia] (1 egz.)

Strefa uwag:

Adnotacja wyjaśniająca lub analiza wskazująca

Streszczenie: Eseistyczna powieść Ziemia! Ziemia!..., którą Márai napisał na emigracji w Salerno, pomyślana została jako trzecia część opublikowanych w 1934 roku Wyznań patrycjusza. Materiał faktograficzny i refleksyjny książki obejmuje czas od grudnia 1944 r. do momentu ostatecznego opuszczenia Węgier (w 1948 r.) przez pisarza i jego rodzinę. Podobnie jak w "Wyznaniach patrycjusza", i tutaj Marai podejmuje przede wszystkim próbę intelektualnego podsumowania zdarzeń. Od początku wojny przekonany o ogromnej wadze przemian, jakie nieuchronnie czekają jego ojczyznę, w pierwszych latach powojennych staje się bacznym tych przemian obserwatorem. I stara się sprostać podstawowemu w jego mniemaniu zadaniu intelektualisty: wypracować wiarygodne, niestronnicze sądy o wszystkim, co się wokół dzieje, i sformułować własne odpowiedzi na stawiane przez epokę pytania. Jednym z nich jest dramatyczne i jakże osobiste w przypadku Maraiego pytanie o sens emigracji