SOWA OPAC : Mosińska Biblioteka Publiczna

82293

Książka

W koszyku

oceń

Chaszcze / Jan Grzegorczyk. - Kraków : Społeczny Instytut Wydawniczy ZNAK, 2009. - 371 s. ; 20 cm.

Autor

Grzegorczyk Jan. Autor

Forma i typ

Książki Proza

Przynależność kulturowa

Literatura polska

Temat

Literatura regionu wielkopolskiego

Gatunek

Powieść Powieść obyczajowa

Rozkoszny spacer po lesie, fotografowanie ptaków, śpiew wilgi, spokój i słońce... i wisielec na świerkowej gałęzi. Na korze drzewa kilka dni później pojawia się napis "Judasz". Dla Stanisława Madeja, kawalera koło pięćdziesiątki, owo makabryczne odkrycie stanowi niezbyt udany początek nowego życia na sielskiej wsi w Puszcy Noteckiej. Madej postanawia rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci. Prowadząc śledztwo, coraz bardziej zagłębia się w chaszce ludzkich losów, historii i własnego życia. W NAJNOWSZEJ POWIEŚCI JANA GRZEGORCZYKA, AUTORA TRYLOGII O KSIĘDZU GROSERZE, MROCZNE TAJEMNICE LUDZKICH DUSZ, WINA, NAMIĘTNOŚCI I ZDRADA MIESZAJĄ SIĘ Z HUMOREM I ZMYSŁEM OBSERWACJI. TO KSIĄŻKA, NA KTÓRĄ CZEKALI WSZYSCY FANI JANA GRZEGORCZYKA - A JEDNAK ZUPEŁNIE INNA OD POPRZEDNICH.

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Mosina Wypożyczalnia

Egzemplarze są obecnie niedostępne

Filia Krosinko

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.162.1-3 [lok. Krosinko Wypożyczalnia] (1 egz.)

Filia Czapury

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.162.1-3 [lok. Czapury Wypożyczalnia] (1 egz.)

Strefa uwag:

Adnotacja wyjaśniająca lub analiza wskazująca

Streszczenie: Rozkoszny spacer po lesie, fotografowanie ptaków, śpiew wilgi, spokój i słońce... i wisielec na świerkowej gałęzi. Na korze drzewa kilka dni później pojawia się napis "Judasz". Dla Stanisława Madeja, kawalera koło pięćdziesiątki, owo makabryczne odkrycie stanowi niezbyt udany początek nowego życia na sielskiej wsi w Puszcy Noteckiej. Madej postanawia rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci. Prowadząc śledztwo, coraz bardziej zagłębia się w chaszce ludzkich losów, historii i własnego życia. W NAJNOWSZEJ POWIEŚCI JANA GRZEGORCZYKA, AUTORA TRYLOGII O KSIĘDZU GROSERZE, MROCZNE TAJEMNICE LUDZKICH DUSZ, WINA, NAMIĘTNOŚCI I ZDRADA MIESZAJĄ SIĘ Z HUMOREM I ZMYSŁEM OBSERWACJI. TO KSIĄŻKA, NA KTÓRĄ CZEKALI WSZYSCY FANI JANA GRZEGORCZYKA - A JEDNAK ZUPEŁNIE INNA OD POPRZEDNICH.

Recenzje:

Stanisław Madej - stary kawaler, mieszka z matką w Poznaniu, pracuje w wydawnictwie, spróbował swych sił jako pisarz (raczej bez powodzenia). Gdy umiera matka, postanawia zmienić coś w swoim życiu. Przenosi się do Puszczy Noteckiej. Fotografując ptaki, znajduje zwłoki mężczyzny zawieszone w koronie drzewa.
Tego dowiadujemy się na początku powieści J.Grzegorczyka. Pomyślałam sobie, czyżby kolejna „biblia dla uciekinierów”? (...) A może jednak kryminał? Trup jest, ale to raczej samobójstwo. Tak stwierdza policja, ale bohater sam próbuje prowadzić śledztwo, tym bardziej, że pojawia się żona wisielca, urodziwa Krystyna Guzowska. Znajomość kwitnie. Tymczasem Madej poznaje sąsiadów. To interesująca galeria postaci: ksiądz Melchior Górski, emerytowany prokurator Alojzy Mizera (w jego ogrodzie stoi posąg Buddy!), nauczycielka historii Eleonora Szacowna. Akcja toczy się wartko, pojawiają się kolejne wątki, postaci, miejsca. Czytam szybko, bo mam nadzieję, że zakończenie „powiąże wszystkie nitki”. Dochodzę do ostatnich stron powieści i...napięcie opada, właściwie nie do końca wyjaśniono pewne sprawy. Czuję się trochę rozczarowana.
A przecież książka mi się raczej podobała, szybko ją przeczytałam, ale też pewnie szybko zapomnę. A może pisarz chce rozwinąć historię Stanisława Madeja, któremu nie udał się romans z wdową po Guzowskim i zwrócił się ku swej koleżance z wydawnictwa - rozwódce Iwonie? Dobiegając pięćdziesiątki, bohater zaczyna mieć interesujące doświadczenia z kobietami. Pewnie wcześniej, mieszkając z matką nie mógł „rozwinąć skrzydeł” w tej materii.Może też krępowała go wciąż niezdiagnozowana dolegliwość - częste oddawanie moczu. Czy Madej zyskuje przez to większą sympatię czytelnika? Moją akurat niekoniecznie.
Pisarz chyba jednak chce, żebyśmy go polubili, podobnie jak inne postaci, choćby Zygmunta Romańskiego - nawróconego alkoholika. Dla mnie jest on trochę przerysowany w swej dobroci, szlachetności i wierze. Inni bohaterowie też jakby mało wiarygodni. Trudno uwierzyć, by małą miejscowość zamieszkiwało grono oryginałów. No ale Grzegorczyk stwierdza, że: „Literatura polega na tym, że miesza się fikcję z rzeczywistością, żeby coś powiedzieć, a nikogo nie zranić”. I tu mu wierzę. Powieść nie rani, raczej może krzepić. Czyta się ją bardzo dobrze, przy okazji zapoznając się z fragmentami Ewangelii Judasza czy z miejscowymi legendami.
Jeśli uznamy, że Jan Grzegorczyk chciał wskazać czytelnikowi, że nigdy nie jest za późno na radykalne zmiany w swoim życiu czy na miłość, to myślę, że książka spełnia ten zamysł. Wskazuje też na to dedykacja: „Wszystkim przebudzonym”.